Test rozumowania werbalnego EPSO daje ci krótki tekst i zadaje jedno pytanie: które z poniższych stwierdzeń jest prawdziwe? Dokładnie jedna opcja jest poparta tekstem. Pozostałe trzy są zbudowane tak, żeby na takie wyglądały. Każda bierze prawdziwe zdanie z tekstu i zmienia jeden drobiazg, na przykład słowo w rodzaju „tylko”, datę albo to, kto co robi. Nauczenie się dostrzegania tej jednej zmiany to większość umiejętności.
Jak korzystać z tej strony. Prawdziwy test daje ci 20 tekstów w 35 minut: około 1 minuty i 45 sekund na tekst. Mierz czas, wybierz odpowiedź, potem otwórz wyjaśnienie. Nazywa ono pułapkę za każdą błędną opcją, a te nazwy są tu najważniejsze: te same osiem czy dziewięć pułapek wraca w każdym teście werbalnym EPSO.
Jak EPSO buduje błędne odpowiedzi
Prawie każda błędna opcja to niemal-parafraza tekstu z jedną z tych zmian:
- Słowo absolutne tam, gdzie tekst się zastrzega. Tekst mówi „zwykle” albo „może zostać przedłużony”; opcja mówi „każdy” albo „zawsze”.
- Przesunięcie zakresu. Ograniczone stwierdzenie staje się ogólne albo odwrotnie.
- Zamienione role. Dwa kraje, organy lub daty w tekście, a opcja przypisuje jednemu cechę drugiego.
- Zły moment lub zła kolejność. Podpisano zamiast weszło w życie; „w następnym kroku” zamiast „w tym samym kroku”.
- Warunek konieczny potraktowany jako wystarczający. Tekst wymienia dwa wymogi; opcja spełnia jeden.
- Prawdopodobny fakt z zewnątrz. Coś, co może być prawdą, ale czego tekst nie mówi.
- Zamieniona kategoria. „Mieszka w” staje się „jest obywatelem”; rozporządzenie jest traktowane jak dyrektywa.
- Bezpośrednia sprzeczność. Ta łatwa, i rzadko więcej niż jedna na pytanie.
Poprawna opcja zwykle nie jest kopią zdania. To mały wniosek: suma dwóch liczb z tekstu, skutek warunku albo to, co wynika ze słów „odnawialny” czy „nie może zostać odnowiony”. Pełne wprowadzenie do testu znajdziesz w naszym przewodniku po rozumowaniu werbalnym.
Osiem tekstów
Teksty dotyczą instytucji i polityk UE, jak wiele prawdziwych, a każdy fakt w nich sprawdzono w traktatach i rozporządzeniach w brzmieniu z września 2026 r. Nie potrzebujesz tej wiedzy: odpowiedź musi wynikać z samego tekstu. Kandydat, który rozumuje na podstawie tego, co wie, a nie tego, co przeczytał, jest celem pułapki „faktu z zewnątrz”.
Tekst 1 · Europejska inicjatywa obywatelska
Tekst. Europejska inicjatywa obywatelska pozwala obywatelom UE zwrócić się do Komisji Europejskiej o zaproponowanie przepisów w dziedzinie, w której Komisja ma do tego uprawnienia. Inicjatywę rozpoczyna grupa co najmniej siedmiu obywateli UE mieszkających w co najmniej siedmiu różnych państwach członkowskich. Po zarejestrowaniu jej przez Komisję organizatorzy mają dwanaście miesięcy na zebranie deklaracji poparcia. Aby inicjatywa się powiodła, potrzebuje co najmniej miliona podpisów, a co najmniej siedem państw członkowskich musi każde osiągnąć minimalną liczbę sygnatariuszy, obliczaną jako liczba posłów do Parlamentu Europejskiego wybranych w danym kraju pomnożona przez łączną liczbę posłów. Inicjatywę, która się powiodła, przedstawia się na wysłuchaniu publicznym w Parlamencie Europejskim, a Komisja ma następnie sześć miesięcy na przedstawienie, jakie działania, jeśli w ogóle, zamierza podjąć. Komisja nie ma obowiązku proponowania ustawy.
Pytanie: Które z poniższych stwierdzeń jest prawdziwe?
Pytanie: Które z poniższych stwierdzeń jest prawdziwe?
- Inicjatywa się powiedzie po zebraniu miliona podpisów z dowolnych miejsc w UE.
- Inicjatywa podpisana przez milion osób z sześciu państw członkowskich nie spełnia wymogów.
- Po udanej inicjatywie Komisja musi w ciągu sześciu miesięcy przedstawić projekt ustawy.
- Siedmiu organizatorów danej inicjatywy musi mieć obywatelstwo siedmiu różnych państw członkowskich.
Pokaż odpowiedź
Odpowiedź: B. Tekst wymaga, żeby co najmniej siedem państw członkowskich osiągnęło swoje minimum. Przy podpisach z sześciu krajów tego warunku nie da się spełnić, bez względu na liczbę podpisów.
Dlaczego pozostałe opcje są błędne:
• A — Warunek konieczny potraktowany jako wystarczający. Milion jest konieczny, ale nie wystarcza: co najmniej siedem krajów musi też osiągnąć swoje minima.
• C — Bezpośrednia sprzeczność. Sześć miesięcy służy na powiedzenie, jakie działania, jeśli w ogóle, Komisja podejmie, a ostatnie zdanie wyklucza jakikolwiek obowiązek.
• D — Zamieniona kategoria. Tekst mówi, że organizatorzy muszą mieszkać w siedmiu państwach członkowskich. Miejsce zamieszkania zamieniono na obywatelstwo.
Nawyk na przyszłość. Liczby w tekście zwykle mają dołączony warunek. Gdy opcja cytuje liczbę („milion”), ale gubi warunek („w co najmniej siedmiu państwach członkowskich”), to pułapka.
Dlaczego pozostałe opcje są błędne:
• A — Warunek konieczny potraktowany jako wystarczający. Milion jest konieczny, ale nie wystarcza: co najmniej siedem krajów musi też osiągnąć swoje minima.
• C — Bezpośrednia sprzeczność. Sześć miesięcy służy na powiedzenie, jakie działania, jeśli w ogóle, Komisja podejmie, a ostatnie zdanie wyklucza jakikolwiek obowiązek.
• D — Zamieniona kategoria. Tekst mówi, że organizatorzy muszą mieszkać w siedmiu państwach członkowskich. Miejsce zamieszkania zamieniono na obywatelstwo.
Nawyk na przyszłość. Liczby w tekście zwykle mają dołączony warunek. Gdy opcja cytuje liczbę („milion”), ale gubi warunek („w co najmniej siedmiu państwach członkowskich”), to pułapka.
Tekst 2 · Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich
Tekst. Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich bada skargi na niewłaściwe administrowanie przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii Europejskiej. Obejmuje to także Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z wyjątkiem sytuacji, gdy działa on w ramach swoich funkcji sądowych. Skargę może złożyć każdy obywatel Unii, a także każda osoba mieszkająca w państwie członkowskim oraz każda firma lub stowarzyszenie mające tam statutową siedzibę. Skargę trzeba złożyć w ciągu dwóch lat od dnia, w którym skarżący dowiedział się o faktach, i dopiero po skontaktowaniu się z daną instytucją w sprawie problemu. Rzecznik może też wszczynać dochodzenia z własnej inicjatywy. Skargi na organy krajowe, regionalne lub lokalne wykraczają poza jego mandat, nawet gdy te organy stosują prawo UE. Rzecznika wybiera Parlament Europejski po każdych wyborach europejskich na czas kadencji i może on zostać wybrany ponownie. Zalecenia Rzecznika nie są prawnie wiążące.
Pytanie: Które z poniższych stwierdzeń jest prawdziwe?
Pytanie: Które z poniższych stwierdzeń jest prawdziwe?
- Rzecznik nie może badać żadnej z działalności Trybunału Sprawiedliwości UE.
- Skarga na to, jak krajowe ministerstwo stosuje rozporządzenie UE, może trafić do Rzecznika.
- Rzecznik może wszcząć dochodzenie tylko po otrzymaniu od kogoś skargi.
- Skarga złożona trzy lata po tym, jak skarżący poznał fakty, byłaby spóźniona.
Pokaż odpowiedź
Odpowiedź: D. Skargi trzeba składać w ciągu dwóch lat od chwili, gdy skarżący dowiedział się o faktach. Trzy lata przekraczają ten limit.
Dlaczego pozostałe opcje są błędne:
• A — Słowo absolutne tam, gdzie tekst się zastrzega. Trybunał jest objęty, z wyjątkiem funkcji sądowych. „Żadnej z działalności” zamienia częściowe wyłączenie w całkowite.
• B — Przesunięcie zakresu. Organy krajowe są poza mandatem, „nawet gdy te organy stosują prawo UE”. Opcja rozciąga mandat z organów UE na organy krajowe.
• C — Bezpośrednia sprzeczność. Tekst mówi, że Rzecznik może działać także z własnej inicjatywy.
Nawyk na przyszłość. Uważaj na drobne wyjątki: „z wyjątkiem sytuacji, gdy”, „nawet gdy”, „także”. Każdy z nich w tekście jest zwykle kotwicą błędnej opcji.
Dlaczego pozostałe opcje są błędne:
• A — Słowo absolutne tam, gdzie tekst się zastrzega. Trybunał jest objęty, z wyjątkiem funkcji sądowych. „Żadnej z działalności” zamienia częściowe wyłączenie w całkowite.
• B — Przesunięcie zakresu. Organy krajowe są poza mandatem, „nawet gdy te organy stosują prawo UE”. Opcja rozciąga mandat z organów UE na organy krajowe.
• C — Bezpośrednia sprzeczność. Tekst mówi, że Rzecznik może działać także z własnej inicjatywy.
Nawyk na przyszłość. Uważaj na drobne wyjątki: „z wyjątkiem sytuacji, gdy”, „nawet gdy”, „także”. Każdy z nich w tekście jest zwykle kotwicą błędnej opcji.
Tekst 3 · Europejski Trybunał Obrachunkowy
Tekst. Europejski Trybunał Obrachunkowy jest zewnętrznym audytorem UE. Mimo nazwy nie jest sądem: nie ma uprawnień sądowych, a gdy jego audytorzy podejrzewają nadużycie, przekazują informacje organom UE, które je badają, takim jak Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i Prokuratura Europejska. Trybunał ma po jednym członku z każdego państwa członkowskiego. Członków mianuje Rada, po konsultacji z Parlamentem Europejskim, na odnawialną sześcioletnią kadencję, a oni wybierają spośród siebie prezesa na trzy lata. Co roku Trybunał publikuje sprawozdanie roczne o budżecie UE, które zawiera poświadczenie wiarygodności rozliczeń oraz legalności i prawidłowości transakcji leżących u ich podstaw. Publikuje też sprawozdania specjalne o konkretnych politykach i programach. Jego kontrole mogą odbywać się na miejscu w państwach członkowskich, we współpracy z krajowymi organami kontroli.
Pytanie: Które z poniższych stwierdzeń jest prawdziwe?
Pytanie: Które z poniższych stwierdzeń jest prawdziwe?
- Ponieważ jego członków mianuje Rada, Trybunał jest częścią Rady.
- Co roku poświadczenie wiarygodności uznawało rozliczenia UE za wolne od błędów.
- Gdy wykryje nadużycie w wydatkach UE, Trybunał może sam nałożyć kary.
- Członek Trybunału Obrachunkowego może sprawować funkcję dłużej niż sześć lat.
Pokaż odpowiedź
Odpowiedź: D. Sześcioletnia kadencja jest odnawialna, więc członek mianowany ponownie sprawuje funkcję dłużej niż sześć lat.
Dlaczego pozostałe opcje są błędne:
• A — Klasyfikacja, na którą tekst nie pozwala. Mianowanie przez instytucję nie czyni cię jej częścią. Tekst nigdzie tak nie klasyfikuje Trybunału.
• B — Prawdopodobny fakt z zewnątrz. Tekst mówi, czego dotyczy poświadczenie, a nie co stwierdziło. Opcja dodaje zewnętrzne twierdzenie, które brzmi wiarygodnie.
• C — Bezpośrednia sprzeczność. Trybunał nie ma uprawnień sądowych i przekazuje podejrzenia nadużyć do OLAF i Prokuratury Europejskiej.
Nawyk na przyszłość. Kadencja „odnawialna”, termin, który „może zostać przedłużony”: tekst mówi ci, że liczba nie jest sufitem. Opcje, które traktują ją jak sufit, to pułapki, a opcja, która to wykorzystuje, jest często poprawna.
Dlaczego pozostałe opcje są błędne:
• A — Klasyfikacja, na którą tekst nie pozwala. Mianowanie przez instytucję nie czyni cię jej częścią. Tekst nigdzie tak nie klasyfikuje Trybunału.
• B — Prawdopodobny fakt z zewnątrz. Tekst mówi, czego dotyczy poświadczenie, a nie co stwierdziło. Opcja dodaje zewnętrzne twierdzenie, które brzmi wiarygodnie.
• C — Bezpośrednia sprzeczność. Trybunał nie ma uprawnień sądowych i przekazuje podejrzenia nadużyć do OLAF i Prokuratury Europejskiej.
Nawyk na przyszłość. Kadencja „odnawialna”, termin, który „może zostać przedłużony”: tekst mówi ci, że liczba nie jest sufitem. Opcje, które traktują ją jak sufit, to pułapki, a opcja, która to wykorzystuje, jest często poprawna.
Tekst 4 · Rada Prezesów EBC
Tekst. O polityce pieniężnej strefy euro decyduje Rada Prezesów Europejskiego Banku Centralnego. W jej skład wchodzi sześciu członków Zarządu EBC oraz prezesi krajowych banków centralnych państw strefy euro, których jest 21, odkąd Bułgaria przyjęła euro 1 stycznia 2026 r. Członków Zarządu mianuje Rada Europejska na jedną ośmioletnią kadencję, której nie można odnowić. Aby decyzje pozostały sprawne w miarę rozrastania się rady, od 2015 r., gdy liczba prezesów przekroczyła osiemnaście, obowiązuje system rotacji prawa głosu: prezesi głosują na zmianę, a sześciu członków Zarządu głosuje zawsze. Rada Prezesów podejmuje decyzje w sprawie polityki pieniężnej co sześć tygodni. Od przeglądu strategii w 2021 r. EBC dąży do inflacji na poziomie 2% w średnim okresie i uważa odchylenia w górę i w dół od tego poziomu za równie niepożądane.
Pytanie: Które z poniższych stwierdzeń jest prawdziwe?
Pytanie: Które z poniższych stwierdzeń jest prawdziwe?
- Rada Prezesów liczy teraz 27 członków, z których nie wszyscy głosują na każdym posiedzeniu.
- Rotacja prawa głosu zaczęła się, gdy Bułgaria weszła do strefy euro.
- Członków Zarządu można mianować ponownie, jeśli Rada Europejska się zgodzi.
- EBC uważa inflację powyżej 2% za bardziej szkodliwą niż inflację poniżej 2%.
Pokaż odpowiedź
Odpowiedź: A. Sześciu członków Zarządu plus 21 prezesów daje 27. Prezesi głosują na zmianę, więc nie wszyscy głosują na każdym posiedzeniu.
Dlaczego pozostałe opcje są błędne:
• B — Zły moment lub zła kolejność. Rotacja zaczęła się w 2015 r., gdy prezesów było więcej niż osiemnastu. Bułgaria weszła w 2026 r.
• C — Bezpośrednia sprzeczność. Ośmioletniej kadencji „nie można odnowić”.
• D — Bezpośrednia sprzeczność. Odchylenia w obu kierunkach są „równie niepożądane”.
Nawyk na przyszłość. Gdy tekst podaje dwie liczby, które do siebie pasują (sześciu członków Zarządu, 21 prezesów), spodziewaj się opcji, która je dodaje. Policz sumę, a potem sprawdź resztę zdania: pułapki kryją się w drugiej połowie.
Dlaczego pozostałe opcje są błędne:
• B — Zły moment lub zła kolejność. Rotacja zaczęła się w 2015 r., gdy prezesów było więcej niż osiemnastu. Bułgaria weszła w 2026 r.
• C — Bezpośrednia sprzeczność. Ośmioletniej kadencji „nie można odnowić”.
• D — Bezpośrednia sprzeczność. Odchylenia w obu kierunkach są „równie niepożądane”.
Nawyk na przyszłość. Gdy tekst podaje dwie liczby, które do siebie pasują (sześciu członków Zarządu, 21 prezesów), spodziewaj się opcji, która je dodaje. Policz sumę, a potem sprawdź resztę zdania: pułapki kryją się w drugiej połowie.
Tekst 5 · Strefa Schengen
Tekst. Strefa Schengen wzięła nazwę od luksemburskiej wioski, w której pięć państw — Belgia, Francja, Niemcy, Luksemburg i Niderlandy — podpisało w 1985 r. porozumienie o zniesieniu kontroli na wspólnych granicach. Kontrole faktycznie zniesiono dopiero w 1995 r. Dziś strefa obejmuje 29 państw: 25 z 27 państw członkowskich UE i cztery państwa spoza Unii, czyli Islandię, Liechtenstein, Norwegię i Szwajcarię. Z dwóch krajów UE, które pozostają poza nią, Irlandia zdecydowała się nie uczestniczyć, a Cypr jest prawnie zobowiązany do przystąpienia, ale nie stosuje jeszcze wszystkich przepisów. Bułgaria i Rumunia przystąpiły w dwóch krokach: kontrole na granicach powietrznych i morskich zniesiono w marcu 2024 r., a na granicach lądowych w styczniu 2025 r. W strefie państwo może przywrócić kontrole na granicach wewnętrznych tylko w ostateczności, w razie poważnego zagrożenia porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego, i tylko na ograniczony czas.
Pytanie: Które z poniższych stwierdzeń jest prawdziwe?
Pytanie: Które z poniższych stwierdzeń jest prawdziwe?
- Między podpisaniem porozumienia a zniesieniem kontroli minęło dziesięć lat.
- Irlandia jest poza strefą Schengen, bo nie może jeszcze stosować wszystkich przepisów.
- Kontrole na lądowych granicach Rumunii zniesiono w tym samym czasie co na lotniskach.
- Państwo członkowskie może przywrócić kontrole wewnętrzne, kiedy tylko uzna to za przydatne.
Pokaż odpowiedź
Odpowiedź: A. Podpisane w 1985 r., kontrole zniesione w 1995 r.: dziesięć lat.
Dlaczego pozostałe opcje są błędne:
• B — Zamienione role. To sytuacja Cypru. Irlandia zdecydowała się nie uczestniczyć. Opcja zamienia oba kraje.
• C — Zły moment lub zła kolejność. Kontrole powietrzne i morskie zniesiono w marcu 2024 r., lądowe dopiero w styczniu 2025 r.
• D — Przesunięcie zakresu. Tylko w ostateczności, przy poważnym zagrożeniu i na ograniczony czas. „Kiedy tylko uzna to za przydatne” usuwa wszystkie trzy ograniczenia.
Nawyk na przyszłość. Dwa kraje w jednym zdaniu, każdy z własnym powodem, zachęcają do zamiany. Zanim przyjmiesz opcję o jednym z nich, sprawdź, czy podany powód należy do tego kraju.
Dlaczego pozostałe opcje są błędne:
• B — Zamienione role. To sytuacja Cypru. Irlandia zdecydowała się nie uczestniczyć. Opcja zamienia oba kraje.
• C — Zły moment lub zła kolejność. Kontrole powietrzne i morskie zniesiono w marcu 2024 r., lądowe dopiero w styczniu 2025 r.
• D — Przesunięcie zakresu. Tylko w ostateczności, przy poważnym zagrożeniu i na ograniczony czas. „Kiedy tylko uzna to za przydatne” usuwa wszystkie trzy ograniczenia.
Nawyk na przyszłość. Dwa kraje w jednym zdaniu, każdy z własnym powodem, zachęcają do zamiany. Zanim przyjmiesz opcję o jednym z nich, sprawdź, czy podany powód należy do tego kraju.
Tekst 6 · Ogólne rozporządzenie o ochronie danych
Tekst. Ogólne rozporządzenie o ochronie danych (RODO) obowiązuje w całej UE od 25 maja 2018 r. Jako rozporządzenie jest stosowane bezpośrednio w każdym państwie członkowskim, bez konieczności transpozycji do prawa krajowego. Obejmuje nie tylko organizacje z siedzibą w UE, ale też te spoza niej, które oferują towary lub usługi osobom w Unii albo monitorują ich zachowanie na jej terytorium. W razie naruszenia ochrony danych osobowych odpowiedzialna organizacja musi zwykle zgłosić je krajowemu organowi nadzorczemu w ciągu 72 godzin od stwierdzenia naruszenia, chyba że jest mało prawdopodobne, by naruszenie skutkowało ryzykiem dla praw i wolności osób. Za najpoważniejsze naruszenia grożą kary do 20 mln € lub 4% całkowitego rocznego światowego obrotu firmy z poprzedniego roku obrotowego, w zależności od tego, która kwota jest wyższa. Gdy firma przetwarza dane w kilku państwach członkowskich, wiodącym organem jest zwykle organ kraju, w którym ma ona główną jednostkę organizacyjną.
Pytanie: Które z poniższych stwierdzeń jest prawdziwe?
Pytanie: Które z poniższych stwierdzeń jest prawdziwe?
- Firma spoza UE musi stosować RODO, gdy tylko osoby w UE mogą czytać jej stronę internetową.
- Każde naruszenie ochrony danych osobowych trzeba zgłosić organowi nadzorczemu w ciągu 72 godzin.
- Przy światowym obrocie wynoszącym 1 mld € firmie grozi kara pieniężna do 40 mln €.
- Zanim zaczęło obowiązywać, RODO musiało zostać przeniesione do ustaw przez każdy parlament narodowy.
Pokaż odpowiedź
Odpowiedź: C. 4% z 1 mld € to 40 mln €, więcej niż 20 mln €, a stosuje się wyższą kwotę. (Opcja dotyczy najpoważniejszych naruszeń, jedynych kar, o których mówi tekst.)
Dlaczego pozostałe opcje są błędne:
• A — Warunek konieczny potraktowany jako wystarczający. Tekst wymaga oferowania towarów lub usług osobom w Unii albo monitorowania ich. Sama czytelność strony nie wystarcza.
• B — Słowo absolutne tam, gdzie tekst się zastrzega. Tekst mówi „zwykle” i robi wyjątek dla naruszeń, które raczej nie niosą ryzyka.
• D — Zamieniona kategoria. Rozporządzenie stosuje się bezpośrednio, „bez konieczności transpozycji”. Transpozycji wymaga dyrektywa.
Nawyk na przyszłość. „Która kwota jest wyższa” i „która jest niższa” to zaproszenia do liczenia. Wylicz obie kwoty; opcja, która bierze złą, jest pułapką.
Dlaczego pozostałe opcje są błędne:
• A — Warunek konieczny potraktowany jako wystarczający. Tekst wymaga oferowania towarów lub usług osobom w Unii albo monitorowania ich. Sama czytelność strony nie wystarcza.
• B — Słowo absolutne tam, gdzie tekst się zastrzega. Tekst mówi „zwykle” i robi wyjątek dla naruszeń, które raczej nie niosą ryzyka.
• D — Zamieniona kategoria. Rozporządzenie stosuje się bezpośrednio, „bez konieczności transpozycji”. Transpozycji wymaga dyrektywa.
Nawyk na przyszłość. „Która kwota jest wyższa” i „która jest niższa” to zaproszenia do liczenia. Wylicz obie kwoty; opcja, która bierze złą, jest pułapką.
Tekst 7 · Prokuratura Europejska
Tekst. Prokuratura Europejska (EPPO) z siedzibą w Luksemburgu rozpoczęła działalność 1 czerwca 2021 r. Jest niezależnym organem UE, który prowadzi postępowania przygotowawcze i ściga przestępstwa przeciwko interesom finansowym Unii, takie jak nadużycia z udziałem funduszy UE, korupcja i pranie pieniędzy. W przypadku oszustw w zakresie VAT jest właściwa tylko wtedy, gdy oszustwo wiąże się z co najmniej dwoma państwami członkowskimi i powoduje łączną szkodę w wysokości co najmniej 10 mln €. Prokuraturę Europejską utworzono w ramach wzmocnionej współpracy, więc działa ona tylko w uczestniczących państwach członkowskich: w 24 z 27, po przystąpieniu Polski i Szwecji w 2024 r. Jej sprawy nie trafiają do sądu UE. Zamiast tego europejscy prokuratorzy delegowani pracujący w każdym uczestniczącym państwie wnoszą je do sądów krajowych tego państwa. Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) prowadzi natomiast dochodzenia administracyjne i nie może nikogo oskarżyć.
Pytanie: Które z poniższych stwierdzeń jest prawdziwe?
Pytanie: Które z poniższych stwierdzeń jest prawdziwe?
- Sprawy prowadzone przez Prokuraturę Europejską trafiają do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
- Polska i Szwecja były wśród państw, które w 2021 r. utworzyły Prokuraturę Europejską.
- Oszustwo VAT na 12 mln € w jednym państwie członkowskim wykracza poza jej właściwość.
- OLAF oskarża w sprawach o nadużycia, których Prokuratura Europejska nie chce podjąć.
Pokaż odpowiedź
Odpowiedź: C. Oszustwa VAT należą do Prokuratury Europejskiej tylko wtedy, gdy dotyczą co najmniej dwóch państw członkowskich i szkoda wynosi co najmniej 10 mln €. Kwota wystarcza, ale jedno państwo nie.
Dlaczego pozostałe opcje są błędne:
• A — Bezpośrednia sprzeczność. Jej sprawy rozpatrują sądy krajowe; tekst mówi, że żaden sąd UE ich nie rozpatruje.
• B — Zły moment lub zła kolejność. Oba kraje przystąpiły w 2024 r., trzy lata po rozpoczęciu działalności Prokuratury Europejskiej.
• D — Zamienione role. OLAF „nie może nikogo oskarżyć”. Opcja przypisuje mu rolę Prokuratury Europejskiej.
Nawyk na przyszłość. Dwa warunki połączone słowem „i” dają EPSO dwa sposoby na zbudowanie pułapki i jeden na zbudowanie poprawnej odpowiedzi: spełnić jeden warunek, a drugiego nie. Sprawdzaj każdy warunek osobno.
Dlaczego pozostałe opcje są błędne:
• A — Bezpośrednia sprzeczność. Jej sprawy rozpatrują sądy krajowe; tekst mówi, że żaden sąd UE ich nie rozpatruje.
• B — Zły moment lub zła kolejność. Oba kraje przystąpiły w 2024 r., trzy lata po rozpoczęciu działalności Prokuratury Europejskiej.
• D — Zamienione role. OLAF „nie może nikogo oskarżyć”. Opcja przypisuje mu rolę Prokuratury Europejskiej.
Nawyk na przyszłość. Dwa warunki połączone słowem „i” dają EPSO dwa sposoby na zbudowanie pułapki i jeden na zbudowanie poprawnej odpowiedzi: spełnić jeden warunek, a drugiego nie. Sprawdzaj każdy warunek osobno.
Tekst 8 · Zwykła procedura ustawodawcza
Tekst. W zwykłej procedurze ustawodawczej Parlament Europejski i Rada UE przyjmują wspólnie akty prawa UE na wniosek Komisji Europejskiej. W pierwszym czytaniu Parlament przyjmuje swoje stanowisko. Jeśli Rada zatwierdzi to stanowisko, akt zostaje przyjęty; jeśli nie, Rada przyjmuje własne stanowisko i przekazuje je Parlamentowi. Parlament ma wtedy trzy miesiące, z możliwością przedłużenia do czterech, na drugie czytanie. Może zatwierdzić stanowisko Rady, a wtedy akt zostaje przyjęty, albo odrzucić je większością głosów swoich członków, a wtedy procedura się kończy i akt nie zostaje przyjęty. Jeśli Parlament wprowadzi poprawki, a Rada nie przyjmie wszystkich, komitet pojednawczy złożony z równej liczby przedstawicieli Rady i Parlamentu ma sześć tygodni na uzgodnienie wspólnego projektu. W praktyce większość aktów uzgadnia się dziś w pierwszym czytaniu, po nieformalnych negocjacjach zwanych rozmowami trójstronnymi.
Pytanie: Które z poniższych stwierdzeń jest prawdziwe?
Pytanie: Które z poniższych stwierdzeń jest prawdziwe?
- Po odrzuceniu w drugim czytaniu komitet pojednawczy próbuje uzgodnić wspólny projekt.
- Akt może zostać przyjęty, choć Parlament nigdy nie głosuje nad stanowiskiem Rady.
- Rozmowy trójstronne można zaliczyć do formalnych etapów zwykłej procedury ustawodawczej.
- Parlament ma zawsze cztery miesiące na zakończenie drugiego czytania tekstu.
Pokaż odpowiedź
Odpowiedź: B. Jeśli Rada zatwierdzi stanowisko Parlamentu z pierwszego czytania, akt zostaje wtedy przyjęty. Parlament nigdy nie musi głosować nad stanowiskiem Rady.
Dlaczego pozostałe opcje są błędne:
• A — Zły moment lub zła kolejność. Odrzucenie kończy procedurę. Komitet jest od poprawek, których Rada nie przyjmuje.
• C — Klasyfikacja, na którą tekst nie pozwala. Tekst nazywa je „nieformalnymi negocjacjami”.
• D — Słowo absolutne tam, gdzie tekst się zastrzega. Ma trzy miesiące, które można przedłużyć do czterech. „Zawsze” zamienia możliwość w regułę.
Nawyk na przyszłość. Procedurę z rozgałęzieniami („jeśli… jeśli nie…”) najlepiej czytać jak mały schemat blokowy. Większość pułapek przypisuje skutek jednej gałęzi drugiej gałęzi.
Dlaczego pozostałe opcje są błędne:
• A — Zły moment lub zła kolejność. Odrzucenie kończy procedurę. Komitet jest od poprawek, których Rada nie przyjmuje.
• C — Klasyfikacja, na którą tekst nie pozwala. Tekst nazywa je „nieformalnymi negocjacjami”.
• D — Słowo absolutne tam, gdzie tekst się zastrzega. Ma trzy miesiące, które można przedłużyć do czterech. „Zawsze” zamienia możliwość w regułę.
Nawyk na przyszłość. Procedurę z rozgałęzieniami („jeśli… jeśli nie…”) najlepiej czytać jak mały schemat blokowy. Większość pułapek przypisuje skutek jednej gałęzi drugiej gałęzi.
Te teksty napisał EU Testing w formacie EPSO. Nie są to oficjalne pytania EPSO.
Metoda na każdy tekst
- Przeczytaj tekst raz, zaznaczając w myślach zastrzeżenia i warunki: „zwykle”, „tylko gdy”, „z wyjątkiem”, „może zostać przedłużony”, „co najmniej”. Prawie każda pułapka jest zakotwiczona w jednym z nich.
- Weź każdą opcję i znajdź jej zdanie. Nie pytaj „czy to prawda?”. Pytaj „które zdanie by to udowodniło i czy to zdanie mówi dokładnie to?”.
- Wyeliminuj trzy, zamiast szukać jednej. Błędna opcja ma konkretną wadę, którą możesz wskazać. Jeśli w opcji nie znajdujesz wady, zostaw ją.
- Pilnuj liczb. Dwie liczby z tekstu często łączą się w odpowiedź (sześć plus 21 w tekście 4), a próg często ją rozstrzyga (dwa lata w tekście 2).
Z ośmiu poprawnych odpowiedzi powyżej trzy zależą od małego obliczenia, a pięć od jednokrokowego wniosku; żadna nie kopiuje zdania z tekstu słowo w słowo. Dopasowywanie słów to sposób wpadania w pułapki, a nie znajdowania odpowiedzi.
60 tekstów na poziomie prawdziwego testu
Karta Focus II rozumowania werbalnego ma 60 tekstów zbudowanych tak samo, a każda błędna opcja jest wyjaśniona przez typ pułapki.
Otwórz Focus II werbalny → Pierwsze 5 pytań za darmo · wszystkie 60 z PremiumNajczęściej zadawane pytania
Ile pytań ma test rozumowania werbalnego EPSO?
W konkursie AD5 (EPSO/AD/427/26) 20 pytań na 35 minut, oceniane w skali od 0 do 20, z progiem zaliczenia 10 na 20. Zdaje się go w pierwszym języku.
Czy muszę znać UE, żeby odpowiedzieć na pytania?
Nie. Odpowiedź musi wynikać z samego tekstu. Wiedza może wręcz zaszkodzić: opcja prawdziwa w rzeczywistości, ale niepodana w tekście, to klasyczna błędna odpowiedź.
Czy poprawna odpowiedź to zawsze parafraza jednego zdania?
Nie, i dlatego dopasowywanie słów to zła strategia. Większość poprawnych opcji to małe wnioski: skutek warunku, suma dwóch liczb albo to, co oznacza słowo takie jak „odnawialny”.
Dlaczego opcje mają tak podobną długość?
Bo prawdziwy test nie może pozwolić, żeby długość zdradzała odpowiedź. Wybieranie najdłuższej lub najbardziej szczegółowej opcji nie jest lepsze od zgadywania, więc jedyna droga to sprawdzanie każdej opcji z tekstem.
Fakty w tekstach sprawdzono w traktatach UE i rozporządzeniach UE dotyczących każdego tematu, według stanu na 29 września 2026 r. Progi zaliczenia: ogłoszenie o konkursie EPSO EPSO/AD/427/26.